Onze reis naar de USA

 

Wiestojo staat voor Wim (43), Esther (41), Tosca (14) en Joyce (12) van der Veen. Wij wonen in het mooie Drentse dorp Roden, bij kampeerders beter bekend door de Vrijbuiter. Wim is magazijnmedewerker bij Feeder One en Esther is salarisadministrateur bij Photonis na deze vakantie bij VolkerWessels Telecom in Drachten. Tosca gaat naar de tweede van het VMBO. Joyce heeft de basisschool afgesloten en gaat net als haar zus naar het VMBO stroom 4. Verder bestaat ons gezin uit twee katten Tinus (6) en Kiki (1) en de cavia Snuitje (7).

 

Reizen is een van de grootste passies in ons leven, deze reis is dan ook tot nu toe het hoogtepunt. Met vrienden een week naar Denemarken is ook al jaren een goede gewoonte. Sinds onze vakantie op Corsica (aanrader!) zijn we ook gaan wandelen. We zijn twee jaar geleden begonnen met het Pieterpad en dat gaat niet snel maar wel gestaag. Verder zijn we erg muziek minded, deze muziekliefde is zeer breed en varieert van de Eagles tot Blof, vrienden van Amstel Live of een leuke musical gaat er ook altijd wel in. Ook het theater in het dorp bezoeken we de komende winter regelmatig. We hebben een aantal voorstellingen uitgezocht en laten ons verrassen.

De eerste offerte van Tioga tours is binnen. In ieder geval voor de camperhuur. We zijn mooi op tijd; we horen zelfs van een reisbureau in ons dorp dat we eind december maar terug moeten komen!! Volgens mij zijn dan de beste aanbiedingen al verlopen en gaan de flextarieven voor de campers al weer mooi omhoog. Slechte beurt van dit reisbureau. Het andere reisbureau in Roden heeft goed gescoord in de landelijke wedstrijd en ook bij ons!! Goede voorlichting kopje koffie erbij en alle tijd. De vluchten terug kunnen nog niet geboekt worden maar men gaat alles voor ons op een rijtje zetten en we krijgen maandag a.s. (3 september) bericht via de e-mail.

 

 

De tijd gaat razend snel! Het laatste en tevens grootste gedeelte van de reis is betaald (slik). Via internet hebben we de nodige zaken reeds besproken

zoals bijvoorbeeld de tour naar Alcatraz, de rondvlucht boven de Grand Canyon en diverse campsites. Dan hoeven we ons daar ter plekke niet meer druk

over ter maken en blijft er (nog) meer tijd over voor het grote genieten. Want dat we dat gaan doen is een ding wat zeker is!!

 

Tioga heeft voor ons stoelen gereserveerd, 2x2 achter elkaar aan het raam achter de vleugel plaatsen 54 K en J en 55 K en J.

De laatste weken zullen bestaan uit paspoorten bestellen, afscheid van de basisschool van Joyce, overgang naar de tweede voor Tosca, zorgen dat we alles

ingepakt krijgen en voornamelijk voorpret en aftellen!

 

22 juni hebben we onze jaarlijkse barbeque waar we ons ook erg op verheugen omdat het altijd erg gezellig is en nu een leuk afscheid van iedereen een paar dagen

voor ons vertrek naar de States. De uitnodiging is helemaal in stijl gemaakt door Wim, daarop staat ook onze website aangegeven en we hopen dan ook dat vele onze

reis zullen volgen. Tenslotte is dat de reden dat je een website maakt! Al ruim 20 jaar houd ik van iedere vakantie een dagboek bij (gewoon met de pen) en het is

hartstikke leuk om dat terug te lezen vele jaren later.

 

Na de laatste melding op deze site is er weer heel wat gebeurd. Ik (Esther) heb een leuke nieuwe baan gevonden bij VolkerWessels Telecom in Drachten en daar ga ik na onze reis beginnen. Intussen heb ik dan ook 20 juni afscheid genomen van alle collega's bij Photonis. Langs deze weg iedereen bedankt voor de mooie kaart en de geweldige bon voor de juwelier!! Zaterdag heb ik die direct besteed en er een mooie Pandora armband voor gekocht met drie bedels, mijn sterrenbeeld, een neutrale en mijn lievelingsdier een poes. Het leuke hiervan is dat ik daar in Amerika ook wat voor kan kopen en dat ga ik ook zeker doen. Gisteren hebben we onze jaarlijkse barbeque gehad. Wonder boven wonder hebben we geen drup regen gehad, dit terwijl het in de rest van Drenthe behoorlijk heeft gespookt. Het waaide wel behoorlijk en we moesten voor de barbeque een plekje uit de wind zoeken anders waaide hij uit.

Het was beregezellig, iedereen nogmaals bedankt voor de leuke kado's (vele geinspireerd op onze reis) en vooral voor jullie aanwezigheid!!

 

Tosca moet alleen donderdag nog haar rapport op halen en haar boeken inleveren. Joyce neemt morgenavond met (wederom) een barbeque afscheid van haar basisschooltijd. Voor haar breekt een heel nieuw tijdperk aan; voortgezet onderwijs! Ze heeft vorige week een kennismakingsmiddag gehad en kwam enthousiast weer thuis ze heeft er zin in. Wim moet nog twee dagen werken.

 

 

EINDELIJK is het dan zover. We hebben vannacht slecht geslapen ´t Zal van wel van de spanning zijn geweest! Om 7 uur zijn we opgestaan nog even lekker gedouched, gegeten en de laatste dingen ingepakt. De katten nog een dikke knuffel, het troost ons dat we weten dat ze goed verzorgd (Eline en Oma!!) achterblijven. Om 8 uur nog even een kop koffie met onze wegbrengers (Opa, Oma en John) gedronken en om half negen met alle bagage (8 stuks) vertrokken naar Schiphol. De reis ging zeer voorspoedig en we waren zonder oponthoud dan ook om half 11 op Schiphol. Aangezien we gisteren al via internet hadden ingechekt hoefden we nu alleen nog maar onze bagage af te geven, dit kostte ons ongeveer een kwartiertje. Met elkaar nog even koffie gedronken, we zaten inmiddels niet echt rustig meer en wilden gaan!!

Een kus en een knuffel en door de douane dat duurde niet lang. We hadden het plan om voor de meiden op Schiphol een Pandora armband te kopen maar die verkopen ze daar niet, nou dan maar in New York!

 

De vlucht vertrok om 2 uur in plaats van half twee na een uitgebreide controle. We waren even vergeten hoe krap dat allemaal is in zo'n vliegtuig, getver!! Je kunt je echt haast niet verroeren en ik kan me voorstellen dat mensen met claustrofobie daar niet gelukkig van worden!! De meiden hebben zich prima gehouden en we waren toch redelijk snel na 7 uur en 15 minuten in New York.

 

Prima landing en 32 graden!! De immigration duurde wel heel wat langer maar na vingerscans en een foto (Tosca ook!!) werden we toegelaten tot de USA. Daarna op zoek naar onze bagage, die vonden we uiteindelijk ook alle 8 stuks. Op naar de taxi's, daar stond een rij met wel 40 mensen voor ons te wachten gelukkig was dat goed geregeld en verliep alles vlotjes. Na een halfuurtje met het zweet op onze ruggen te hebben staan wachten gingen we met een yellow cab mee. 

Dit zijn automaten en de chauffeur had nogal haast vermoed ik, want hij scheurde nogal. Aangezien Joyce last heeft van wagenziekte kun je raden wat er gebeurde: vreselijke buikpijn en de vreselijke warmte in de taxi hielp ook niet echt. Na een uurtje ontbering en $ 50,= lichter stonden we voor het Sohotel in New York.

Toen we uitstapten dacht ik eerst nou dat weet ik niet; maar een keurig hotel met vriendelijk personeel die de tassen voor je naar boven droegen. Leuke kamers, niet super groot, maar alles aanwezig. Daarna snel op zoek naar een supermarkt voor wat te drinken en knabbelen, we lopen een stukje en het blijkt dat we op de grens van Little Italy en China Town zitten. Het is een zwoele zomeravond en de terassen zitten vol, het ziet er erg gezellig uit en we zeggen tegen elkaar dat dit leuk is om te gaan eten dit weekend. De supermarkt is snel gevonden en we kopen water, wat chips en drinken voor vanavond. Als we terug lopen is het inmiddels half 2 's nachts Nederlandse tijd en gaan de lampjes langzaam uit (onze graadmeter zijn de ogen van Tosca die worden dan steeds lichter blauw!!). Terug in ons hotel gaan we nog even wat drinken en ik begin aan de web-log. Ik ben benieuwd hoe ons dat zal bevallen de komende weken. Joyce gaat douchen en we vallen zo langzamerhand allemaal om van de slaap!!

 

Vanochtend waren we natuurlijk allemaal berevroeg wakker, een uur of vier ongeveer want we waren vroeg gaan slapen. Vannacht een paar keer wakker geworden van de typische sirenes die je ook altijd in films hoort; HEEEEL bijzonder! Tja wat doe je dan? Nog een beetje gedommeld tot een uur of vijf en toen maar de laptop gepakt en warempel er waren een paar mensen on-line. Leuk even bijgekletst met Ans en de meiden met een paar vriendinnen. Geweldig zo'n medium, je zit aan de andere kant van de oceaan en voert een gesprek met je vriendin in Nederland. Tegen een uur of zeven zijn we gaan douchen en aankleden. Een taxi laten bellen en tegen acht uur waren we bij het visitors centre van de Grey Line bus. Deze kaartjes hadden we reeds via internet geboekt evenals die voor de Empire State Building en de tour naar Lady Liberty en Ellis Island. Scheelt weer wachten in de rijen. Aan de overkant bij Burger King hebben we een zeer merkwaardig ontbijt gegeten, namelijk pancakes met een hamburger met syrup en een kleine(!!) koffie. Die kleine koffie is voor onze begrippen nog steeds een sloot maar goed hij smaakte in ieder geval goed. Gelukkig hadden we twee porties besteld en dat was genoeg voor ons vieren.

 

Toen gingen we met de hop-on-hop-of-bus mee. Dit is ons prima bevallen, we moesten nog wat mensen van hun hotel halen en daardoor kregen we een extra ritje door de city that never sleeps. Onze eerste stop was Macy's, een hele belevenis op onze tocht naar boven zijn we zeker twintig keer begroet met "goodmorning welcome at Macy's", ach een beetje vriendelijkheid kost niets zal hun motto wel zijn. Van Macy's zijn we naar the Emipre State Building gelopen. Hier kregen we vandaag onze eerste security check, dit alles nog steeds naar aanleiding van de aanslagen op de Twin Towers. De rijen vielen op zich wel mee we zijn ongeveer een half uur bezig geweest om boven te komen (86e verdieping). Daar heb je een geweldig uitzicht over New York. Jammer voor de foto's dat het vandaag een beetje heiig was. Het was boven erg druk en we hadden het na een stief kwartiertje wel gezien, weer beneden gekomen hebben we onze eerste kennismaking met Starbucks gehad. Hier hebben gelijk maar broodjes erbij gekocht en even rustig zitten genieten. Aangezien Wim een simlock vrije telefoon heeft leek het ons een goed idee een prepaid telefoonkaart te kopen om daarmee hier te kunnen bellen. Bij AT&T naar binnen en gevraagd, dat kon wel dan kregen we een Amerikaans nummer, geen probleem vonden wij maar wat kost dat dan? USD 80,=voor 430 minuten zei de jongeman achter de counter. Toen Wim opmerkte dat hij dat erg veel geld vond zei hij: Welcome to New York, sir. Het schijnt per staat te verschillen dus we gaan verderop maar eens kijken. Gevolg is wel dat we via een gewone munttelefoon moesten proberen Cruise America te bereiken om af te spreken hoe laat we daar maandag onze camper kunnen ophalen. Dat is dan ook niet gelukt, ik kreeg een pharmacie aan de telefoon met een heel ander nummer dan ik had gedraaid. VREEMD. Daarna hebben we de halte van de bus weer opgezocht en zijn weer ingehopt.

Volgende stop was ground zero. Daar is niet veel te zien behalve een gat in de gebouwen en een enorme bouwput met een wapperende Amerikaanse vlag erin. Indrukwekkender was St.Pauls Chapel. Op deze plek kwamen de brandweermannen en reddingswerkers rusten tijdens de reddingsoperatie. Lekker dicht bij zodat ze na een paar uurtjes slaap weer snel ter plekke waren.

 

Daarna zijn we uitgestapt in Battery Park en hebben daar de boot gepakt naar Liberty- en Ellis Island, hier was wederom een security check. Lady Liberty hebben we vanaf de boot prima kunnen zien en we zijn dan ook niet uitgestapt maar door gevaren naar Ellis Island;een bijzondere plek voor alle immigranten die de USA zijn binnengekomen. Leuke expositie maar ook niet meer dan dat, erg veel oude foto's en veel statistieken die ons niet erg kunnen boeien.

Toen we weer in Battery Park waren liepen we een voorstelling van twee zeer lenige jongemannen tegen het lijf. Nog even staan kijken en weer terug naar de bushalte. Onderwijl even overlegd hoe we nu verder gaan. We kiezen ervoor om te eten in de buurt van Times Square en daarna de Nightloop met de bus te doen.

Tijdens het wachten voor de bus scoren Tosca en Joyce allebei een shirt van New York. Ach ja je moet je tijd hier nuttig besteden nietwaar!!

 

Terwijl we verder gaan met de bus begint het te regen en niet te zuinig ook tegen de tijd dat we in de buurt van Times Square zijn besluiten we uit te stappen en dat was maar goed ook. Mijn hele broek is drijfnat en ik kan zo echt niet ergens gaan eten. We staan onder de luifel van NBC te dubben wat we nu verder moeten doen.

We zijn een beetje leeg en weten het niet goed, uiteindelijk nemen we een taxi naar het hotel en besluiten de Night loop maar voor morgenavond te bewaren.

 

De taxichauffeur weet niet goed waar hij moet zijn en zet ons dan ook, naar ons idee, veel te vroeg af en we moeten nog best een stuk lopen en we zijn al zo moe!

Terug in het hotel kleden we ons om en lopen naar Little Italy, een zeer gezellige wijk met vele eettentjes. Het weer is inmiddels weer opgeklaard en de zwoele avond is erg gezellig in deze wijk. Achteraf (ja ik weet dan.........) hadden we nog best met de Night loop mee kunnen gaan. Na het heerlijke Italiaanse (hoe kan het ook anders) eten gaan we nog even langs de supermarkt voor een lekker koud biertje voor op onze hotelkamer. De meiden gaan direct slapen en ik zit te typen met op mijn nachtkastje .......... dat lekkere koude biertje!!

 

De indrukken van vandaag zijn overweldigend. WAT EEN STAD!!! Zoveel van alles, auto's, taxi's (125.000), mensen en vooral lawaai. Dat zijn wij niet gewend je oren doen er gewoon pijn van en ook al loop je naast elkaar op de stoep dan nog kun je elkaar soms amper verstaan. Aan de kant van de weg staan borden dat je niet mag toeteren, daar staat een boete van $ 350,= op, nou je wilt niet weten hoeveel er getoeterd wordt door al die mensen die snel, snel, snel willen. Het tempo in deze stad ligt erg hoog, alles moet snel.

 

Vanochtend ging het al beter toen waren we tegen 7 uur wakker. Eerst maar eens kijken wie er op MSN waren. Vriendinnen van de meiden en Andrea, Wim's zusje, we hebben even lekker "gekletst". Voor vandaag staat Bike the Big Apple op het programma. Via het Amerika forum was ik op het idee gebracht en we hebben dat in Nederland via internet allemaal geboekt. Aangezien de weersverwachting niet echt geweldig is en er regen wordt voorspeld proberen we de fietswinkel waar we moeten zijn te bellen. Geen gehoor, op een ander telefoonnummer ook niet dus we gaan gewoon en mocht het niet doorgaan dan verzinnen we ter plekke wel een alternatief.

Allemaal lekker onder de douche en op zoek naar een ontbijtje. Een paar blocks verder vinden we waarachtig een klein bakkertje en kopen wat lekkers voor onderweg. De eerste de beste taxi die voorbij komt houden we aan en net over half tien staan we bij de fietswinkel waar de tour begint. Om de tijd te overbruggen lopen we even een drogist binnen, terwijl we ergens naar staan te kijken zien we een muis door het gangpad rennen!! We kopen wat haardingen en lopen naar de overkant. We worden welkom geheten door Jesse en Patrick de tourleiders voor vandaag. Wij hebben geluk want we hebben Patrick voor ons met z'n vieren alleen! Dit is erg leuk want we hebben daardoor eigen inbreng in het programma en Wim hoeft maar te roepen en we stoppen om foto's te maken, dit gebeurd inderdaad een aantal malen. We krijgen alle vier een helm en een moutainbike en gaan op weg. 

 

De tour gaat door Harlem en Central Park, en Patrick stopt op een aantal plaatsen om achtergrond informatie te geven. De wegen in New York zijn erg slecht je moet goed oppassen voor kuilen etc. Na een tweetal uurtjes komen we bij de kerk in Harlem, het is een familiekerk die overgaat van de ene generatie in de andere. De mensen die er nu de dienst leiden zijn de achterkleinkinderen van de oorspronkelijke oprichters. We gaan een gedeelte van de dienst bijwonen. GEWELDIG wat een intense beleving hebben die mensen bij de dienst die gehouden wordt. Het swingt de pan uit. Als Joyce en ik naar de WC gaan treffen we daar een oudere dame die gelijk vraagt hoe we de dienst vinden. Zeer gastvrij en belangstellend zijn deze mensen. Van de kerk fietsen we naar het lunchadres, weer zo'n plek waar je normaal gesproken aan voorbij zou lopen. Een buffet met de meest lekkere gerechten, per gewicht wat je neemt moet je betalen. Prima eten en gezellig even zitten kletsen met Patrick die in het gewone leven leraar Engels blijkt te zijn. Na de lunch vertrekken we via allerlei mooie straten weer richting Central Park, dat is op zondagmiddag the place to be. Zeker nu het (afkloppen) nog steeds mooi weer is vermaken mensen zich daar met baseball, fietsen, rennen, skaten of wat je dan ook maar in de buitenlucht kunt doen. Terwijl we op de plek zijn genaamd Strawberry Fields (ter nagedachtenis aan John Lennon) begint het te regenen. Na een tijdje begint het behoorlijk te rommelen en uiteindelijk belanden we in een heftige onweersbui. Wederom hoost het niet normaal. We hebben een regencape gekregen en maken daar dankbaar gebruik van. Helaas worden we toch nog behoorlijk nat. Patrick vraagt of we nog verder willen of terug naar de bikestore. We kiezen voor de laatste optie en vinden het wel welletjes zo. Onderweg worden we nog door een stel amerikanen  toegejuicht vanwege het feit, dat we ondanks de regen gewoon door bleven fietsen!! Dat gaf ons wel weer vleugels. Bij de bikestore nemen we hartelijk afscheid van elkaar en kunnen tot de conclusie komen dat deze tour SUPER was, we kunnen het iedereen aanraden!!

 

We besluiten een stuk te gaan lopen om weer wat op te drogen. Een stukje verder zien we een kroeg waar de finale voetbal om het Europees kampioenschap wordt uitgezonden. We installeren ons daar heerlijk met een glas prima wijn en kijken de eerste helft van Duitsland-Spanje. In de rust gaan we weg en laten de Spanjaarden met een 1-0 voorsprong achter. We lopen een heel stuk en winkelen onderwijl nog wat. Onderweg komen we Trump Tower tegen waar we even naar binnen lopen.

Wat een marmer en een waterval. Het is allemaal een beetje overdone vinden we. Vervolgens lopen we bij St. Patricks naar binnen, een mooie kerk maar niet overweldigend. Wat dat betreft zijn we wel een beetje verwend met al dat moois in Italie. Daarna komen we bij H&M waar Joyce een jurkje koopt. Vervolgens nog even naar de M&M winkel waar we, hoe kan het ook anders M&M's kopen. Net zo lekker als uit het zakje, maar vier keer zo duur, daar kunnen we kort over zijn. New York IS duur echt waar, vier flesjes koud water $8,=. Gelukkig is de dollar goedkoop!!

 

Na een hotdog stappen we op de Nightloop van de Grayline bus. We zitten bovenop en kunnen alles goed zien. We doen een rondje Brooklyn met een prachtig uitzicht op Manhattan met de ondergaande zon. Foto's spreken voor zich! Terug op Times Square houden we een taxi aan en gaan terug naar het hotel. Daar komen we tegen half tien aan. Nog even wat te drinken regelen en nu zit ik te typen, de meiden slapen al. Elke dag tot nu toe krijgen we zo rond een uur of vijf Klaas Vaak op bezoek, omdat het dan (Nederlandse tijd) bedtijd is voor ons. Na een uurtje is het weer over maar wel even lastig momentje van de dag. Dit komt dan nog bovenop alle indrukken en ervaringen die je zo'n dag opdoet.

 

Morgen gaan we de camper ophalen en dan rijden we naar Lancaster van de City that never sleeps naar de Amish people; een grotere tegenstelling kun je niet bedenken!!

 

Vandaag kunnen we rustig aan doen want we hoeven pas na 1 uur in Newark te zijn om de camper op te halen. Dus we kijken even wie er op MSN is en kletsen met die en gene een tijdje, Wim plaatst de foto's bij mijn tekst en we feliciteren Andrea met haar verjaardag. Na een telefoontje naar Cruise America blijkt dat we daar om 2 uur terecht kunnen. Omdat we dus nog behoorlijk tijd over hebben zoeken we op internet het adres op van een juwelier die Pandora verkoopt en besluiten daar heen te wandelen. We komen door China Town waar we een broodje eten met kindermelk, zo zoet, getver!!

Alles is hier zoet, het brood, de melk; waarom zijn die Amerikanen toch zo dik?? Enfin na een overigens leuke wandeling langs the surpeme-courtehouse komen we op het punt dat we beginnen te twijfelen of we wel goed lopen. Aan een agente te paard (ja nu weet Tosca wat ze later worden wil!!) vragen we de weg en ze stuurt ons terug. Later vragen we nog een keer en lopen nog verder terug. Op een gegeven moment zijn we (en vooral Joyce) zat van het lopen en houden een taxi aan. Die brengt ons naar het winkeltje maar............................die is dicht op maandag %$#@&*()!! Dus maar weer een taxi aangehouden en terug naar het hotel. Dit is een hele aardige Algerijnse taxichauffeur en al pratende (this is my lucky day....!!) biedt hij aan ons later naar Newark te brengen. We zeggen hem om 1 uur weer bij ons hotel te zijn om ons met alle bagage op te halen. In de lobby wachten we tot kwart voor 1 en halen onze bagage uit de bagageruimte. Inderdaad om stipt 1 uur rijdt hij voor en we stouwen alles in de kofferbak. We beginnen aan de rit en Wim geeft het adres van Cruise America aan de taxichauffeur. Tja, toen werd hij even stil want hij dacht ons naar het vliegveld te moeten brengen en dit adres daar had hij nog nooit van gehoord. Wij de Tom Tom uit de tas en het adres ingegeven; ja, dat is in Amerika toch wel even wat anders.

Al met al veel geklooi en gedoe. Drie kwartier te laat komen we eindelijk aan bij Cruise America. We worden heel vriendelijk geholpen door Debbie. Eerst moeten we de instructievideo bekijken. Onderwijl maakt zij de papierwinkel in orde. De camper hebben we inmiddels gezien want we hebben onze bagage erin gezet en afscheid genomen van onze taxichauffeur na de rekening te hebben betaald van $ 185,=. Wij hadden ook niet in de gaten dat het zo ver was: beetje naief, we hadden het zo kunnen opzoeken.

We krijgen alle dingen mee en gaan op weg, het is dan inmiddels wel half vier. Dat had ik iets anders ingeschat. Maar goed, we gaan en Wim moet eerst even wennen aan de grootte van de camper. De eerste Wall-Mart missen we dan ook, we rijden verder en tanken wel benzine en propaan zodat we ons daar voorlopig geen zorgen over hoeven te maken. Ons reisdoel is in de buurt van Lancaster om de Amish omgeving te bekijken. Onderweg vinden we alsnog een Mall-Mart. We zijn de Franse aanduidingen gewend maar hier vind je geen reklameborden van supermarkten langs de weg. We werken voor een groot gedeelte ons boodschappenbriefje af en gaan gauw, het is inmiddels donker geworden, op weg naar onze eerste camping. Een beetje leeg komen we om 21.15 uur aan op de camping Old Mill Stream in Lancaster. We ruimen de boodschappen op, pakken onze tassen leeg en maken de bedden op. Wim en ik delen ons enige pilsje nog en gaan om 23.00 uur lekker slapen. Het was wederom een enerverende dag! Deze dag geen enkele foto gemaakt!!!

 

Vanmorgen werden we tegen achten wakker, lekker ontbijtje van yoghurt en muesli. Op tijd weer vertrokken uit Lancaster en via een covered bridge en vele binnenwegen met koetsjes en werkende paarden op het land rijden we richting Lancaster. De Amish willen niet gefotografeerd worden dus alle foto's zijn sneeky vanuit de camper genomen. Van daar uit naar York en richting Baltimore. Onderweg doen we nog boodschappen bij de Giant. Verder nog even naar de Wall-Mart voor stoeltjes en een koelbox. Daar hebben we ook een amerikaanse pre-paid telefoon gekocht voor $ 15,= hiermee kunnen we de camgrounds en andere zaken regelen in Amerika.

Bij een liquor store wijn en bier ingeslagen voor de komende tijd. Deze zijn al helemaal niet gemakkelijk te vinden dus hebben we een voorraadje aangelegd.

 

Oorspronkelijk was het plan om vanmiddag nog naar Arlington Cemetry te gaan maar we hebben het wel een beetje gehad na dat gestress van gisteren en besluiten het rustig aan te doen deze middag.

 

Tegen vieren rijden we de campground bij Washington op genaamd Cherry Hill Park. Dit is een hele mooie met een zwembad voor de meiden, een busverbinding naar de metro, en internetverbinding. We besluiten het vanmiddag verder rustig aan te doen de meiden verdwijnen richting zembad en wij installeren ons op onze nieuwe stoeltjes met een lekker wijntje voor de camper. De temperatuur is prima in de schaduw, in de zon is het zelfs te warm. 

 

Mooi moment om de weblog weer bij te werken! Morgen gaan we de stad Washington verkennen!!

 

 

 

 

Vandaag hadden we een rijdag voor de boeg. 682 km van Washington naar Niagara Falls. Vanochtend heeft Wim eerst gezorgd dat het door ons gekochte mobieltje het ook nog ging doen. We hadden ons netjes via internet aangemeldt maar er kwam (natuurlijk) een failure aan het eind van het verhaal. Dit had ongetwijfeld te maken met ons Nederlandse adres en postcode. Enfin via de helpdesk is alles opgelost en kunnen we bellen binnen de USA. Handig met het reserveren van campings of als je pech krijgt onderweg. Om even voor negen uur reden we van de camping. Geprobeerd om met onze TomTom de weg te vinden maar, zo bleek later, de instellingen waren niet goed want de tolwegen werden zo vermeden en dat was nu juist niet de bedoeling. Uiteindelijk kregen we hem op het juiste pad (wie moet nou wie vertellen waar hij langs moet dan duhhh). Onderweg getankt wel twee keer $ 75,= en nog is die tank niet vol!! Maar hij rijdt lekker volgens Wim, die voelt zich net een trucker achter dat grote wiel, lekker de cruisecontrole aan en karren met die bak.

Onderweg hebben we nog de nodige regen gehad en de temperatuur was ook beduidend lager. Echter aangekomen in Niagara Falls was de lucht alweer blauw en konden we nog net in het laatste zonnetje gezellig buiten eten.

Joyce heeft nog gezommen, Tosca en ik lekker gedouched. Tijdens de rit hebben de meiden lekker geluierd vandaag, wat geslapen en een filmpje gekeken op de laptop. Was even niet erg na de inspannende dag van gisteren. Naar schatting hebben we toen wel een kilometer of 12 gelopen in die warmte!

Morgen mijn grote wens de Niagara Falls, als je van watervallen houdt is dit toch wel het summun om te zien!

 

 

Vanmorgen tegen achten opgestaan en de computer aangezet om te kijken wie er online was. Andrea, een paar vriendinnen en Opa en Oma, na een telefoontje van Andrea. We hebben ze niet gezien via hun webcam maar zij ons wel en ik heb ze even de camper laten zien. Daarna lekker buiten in het zonnetje ontbeten, even de afwas gedaan en op weg naar de Niagara Falls. Eerst nog even wat boodschappen gedaan want we hadden gisteren niets anders meer dan water te drinken voor de meiden. We hebben in het groot ingeslagen zodat we de eerste dagen daar niet meer aan hoeven te denken.

Tegen half 11 waren we bij de Falls. Camper geparkeerd en lopend erheen, ik begin weer te glimmen als ik er aan terug denk. !!!!!WAAAAUUUUWWWWW!!!!! Anders kan ik, als waterval-liefhebber, het niet benoemen. Een man die ook naar de Falls stond te kijken zei: `This is natures gift.´ En zo is het precies!! Zonder al te lang te wachten konden we allen gehuld in blauwe poncho’s op de maid of the mist.  Dit was geweldig, je kon allebei de watervallen (de Amerikaanse, en de Canadese) erg goed zien. We werden wel een beetje vochtig maar de poncho’s waren lichtelijk overdreven, wel handig om je camera onder te beschermen.

Na deze indrukwekkende boottocht hebben we boven nog even op het observation-deck gekeken en zijn toen naar de camper terug gegaan. Daar hebben we even een broodje gegeten en zijn weer aan de rit gegaan richting de Canadese grens. Na een aantal vragen en een stempel in ons paspoort zijn we in Canada aangekomen. Volgens onze Tom Tom rijden we de verkeerde kant op naar Montreal. Een stukje verder keren we en gaan we terug. We moeten de laatste afslag voor de Amerikaanse grens hebben, nou je raadt het al die mistten we en een uur nadat we Canada waren binnengekomen stonden we alweer in de United States. Dit na een uitgebreid onderzoek, de beambte kwam zelfs aan boord om de kastjes na te kijken en aan de kinderen te vragen: ‘Are these people your parents?’ We besluiten via de Amerikaanse kant naar Chicago te rijden en zetten de sokken er nog even in. Alles wat we nu rijden is voorsprong op het schema en om de meiden een leuke shop-zondag te bezorgen zetten we nog even door. Bij Geneva-on-the-Lake staat een camping op de kaart en die gaan we dan ook zoeken. De eerste camping is vol en dat zal alles te maken hebben met Independence Day die vandaag is. We rijden door een dorpje waar er feest is en vrezen het ergste voor de volgende camping. Gelukkig is er wonder boven wonder nog een plaatsje voor ons vrij. Terwijl Wim in het kantoortje is wordt ik door diverse mensen aangesproken en zoals eerdere ervaringen, de Amerikanen zijn ontzettend vriendelijk en vinden het geweldig als ze horen dat je 7 weken op vakantie bent in hun land! GOD BLESS AMERICA!!

We gaan even lekker in het laatste zonnetje zitten. Joyce gaat zwemmen en na het eten ga ik in Word nog even de tekst schrijven, vandaag geen internet dus dit slaan we op!!

Terwijl de meiden aan de afwas zijn lopen Wim en ik een blokje over de camping en realiseren ons dat er vanavond een vuurwerk wordt afgestoken ter ere van de verjaardag van Amerika.

We gaan terug om onze fleece aan te doen, het fototoestel met statief te halen en gaan dan met z´n vieren naar het vuurwerk kijken. Erg mooi!! Wim heeft er leuke foto´s van gemaakt. Morgen weer een rijdag en dan liggen we een dag voor op het schema en kunnen we zondag lekker winkelen!!

 

 

Zoals gezegd, vandaag weer een rijdag om zondag te kunnen shoppen het grootste gedeelte van de dag. We hebben allemaal heerlijk geslapen en na het ontbijt vertrekken we rond negen uur van de camping. We rijden van Geneva-on-the-Lake via Cleveland richting Toledo. Het gaat voorspoedig want er is weinig verkeer op de weg. Ook dit zal te maken hebben met het vrije weekend van de Amerikanen. Onderweg pak ik het "Off the beaten path"- boek erbij en kijk of er in de buurt nog wat te beleven valt. En inderdaad kom ik een stuk tegen van de Amish Acres in Nappanee. Aangezien we van de Amish bij Lancaster niet al te veel hebben gezien, lijkt ons dit een leuke aanvulling.

Zo gezegd zo gedaan. Dank zij de TomTom vinden we feilloos het adres en het is er redelijk druk, dit terwijl het al ruim over vieren is. We kunnen nog met de wagontour van half vijf mee en aansluitend dan nog een rondleiding door een Amish house. Erg leuk en we kregen dan vooral ook veel achtergrondinformatie over the Amish people en hun manier van leven. Mannen zonder baard en vrouwen zonder juwelen zijn niet getrouwd. Zo zijn er nog veel meer weetjes over dit volk dat zijn oorsprong vindt in Duitsland en daarom ook nog steeds Duits leert. Hun bijbel is in het Duits geschreven, vandaar. De vrouw die de rondleiding gaf vroeg aan ons dan ook of wij ook Duits leerden. We vertelden haar dat we ook nog Frans en mogelijk Latijn en Grieks leren. Hier in Amerika leren ze alleen Engels en wij leren dus al gauw een viertal talen. Een erg leuke omweg die als je in de buurt bent zeker de moeite waard is.

Gisteravond hebben we al een camping besproken vlak bij Michigan City waar we ook gaan winkelen. We stappen weer in de camper en rijden de 6 helemaal af tot aan Westville waar we afbuigen richting Michigan City, en we vinden de camping al snel aan de 421. Leuke camping en niet duur. Zwembad en alles erbij, we komen tegen zevenen aan, koken snel, en onderwijl stop ik ook maar eens een was in de machine. Dit is een belevenis op zich. Er gaat $ 1,25 in voor een was en dan stop je alles in een karretje en dat rijdt je naar de drogers daar gaat het zelfde bedrag in en klaar is Klara!! Er moeten allemaal quarters in die hebben we gekregen van Arnout (waarvoor hartelijk bedankt broer erg handig!!) en het kokertje vullen we weer bij uit het wisselgeld dat we terug krijgen.

Morgen zoals gezegd shoppen!! Er zijn er twee die zich daar helemaal verheugen drie keer raden wie!!

 

Vanochtend rond achten opgestaan, we hoeven niet snel want we gaan SHOPPEN!!!!

Daar waar de meiden het hele jaar voor gespaard hebben kunnen ze vandaag uitgeven. We ontbijten wederom lekker in het zonnetje, lozen ons afval, kletsen nog even met de buren, en gaan dan op pad. In dit soort situaties is TomTom erg handig. We toetsen het adres van de outlet in en rijden er feilloos heen. Onderweg zie ik een digitale klok die 8:59 aangeeft. Ons horloge geeft een uur later aan. HMMMMM….., vergeten goed op de kaart te kijken; we zijn inmiddels een andere tijdzone binnengereden, gisteren al. We lagen dus mooi op tijd in bed gisteravond!!

We parkeren de camper bij de outlet en ik ga vast kijken hoe we morgen kunnen rijden. Er schijnt veel wateroverlast in Iowa te zijn, het plan was een stuk langs de Mississippi te rijden ik heb geen idee of dat problemen gaat geven dus we denken er nog even over.

Om 10 uur gaan de winkels open en gaan we op pad. We shoppen 2,5 uur en gaan dan de buit even naar de camper brengen, eten een broodje en gaan weer verder. Na vele winkels houden we het om een uur of vier!! voor gezien. Een hele leuke outlet!! Naam Light House Place Premium Outlets in Michigan City. Het lijkt qua opbouw op Batavia stad maar dan vele malen groter.

Voor de liefhebbers de buit bestaat uit twee spijkerbroeken, twee shorts, twee Hilfiger polo’s, een vest, drie t-shirts, drie paar schoenen en voor Wim een mooi horloge.

Tosca vond het geweldig zoveel tegelijk te kunnen kopen, haar stoere Nike’s vind ze helemaal geweldig.

We hopen dat straks alles weer in de tassen past als we naar huis gaan, we hebben nog zes weken te gaan…………………

We stappen in de camper en gaan weer on the road. Van de staat Indiana rijden we staat Illinois binnen. Het is rondom Chicago erg druk, er zijn wegwerkzaamheden en volgens mij keren veel Amerikanen terug van een (lang) weekend.

Ik zoek een camping op en we rijden naar Marseilles en gaan daar naar camping de Four Stars. Onderweg hadden we al gedacht waar komen we in hemelsnaam terecht er is hier alleen maar landbouw om ons heen eindeloze maisvelden. En inderdaad we hadden de neiging howdie te zeggen toen we uit de camper stapten. Dit is een camping helemaal in het bos, de vuurvliegjes zijn hier in grote getale. De meiden hebben de hangmat alweer tussen twee bomen gehangen en ’s avonds bij een glas wijn beseffen we maar weer eens hoe goed het leven toch kan zijn!!

 

 

 

 

 

Het wordt bijna eentonig want we zijn weer tegen achten opgestaan, deze keer hebben we in de camper ontbeten, want toen we de tafel net gedekt hadden kwamen de eerste druppels. Dus het spul maar weer snel naar binnen gehaald. Nog even ons afval weggegooid en om vijf voor negen reden we de camping af. Vandaag een echte rijdag, verder staat er niets op het programma. Tegen elven gaan we tanken (dat ding lust wel wat allemachtig!!). Tegenover het tankstation is een Wall*Mart dus hier doen we direct nog even wat boodschappen. Meiden kopen allebei een leuke spijkerbroek voor $ 20,= (helaas Eline we hebben nog geen Levi's gezien!!). Bij Moline gaan we naar het noorden en rijden een stuk langs de Mississippi. Jeetje wat een brede rivier is dat, geen wonder dat je hem met Topografie moet leren!! Na een aantal hobbelige en winderige kilometers besluiten we weer de snelweg te kiezen en gaan bij Clinton weer naar het westen tot aan Cedar Rapids. We rijden een hele zwarte lucht tegemoet en inderdaad onderweg treffen we een hoosbuis niet te zuinig, vooral ook heel veel zijwind. Het zag er naar uit of het wel even zou gaan duren maar dat viel mee want na een stief kwartiertje waren we de bui weer uitgereden. Daarna nemen we de 380 naar Waterloo en vervolgens de 20 naar wederom het westen. Vervolgens de 35 naar Clear Lake waar we op een hele rustige gemoedelijke camping terecht komen. De voorzieningen zijn oud maar erg schoon en daar gaat het om.

We kunnen bijna geen maisvelden meer zien, waar zijn al die koeien dan???? De luchten zijn hier fantastisch om te zien de wolken zijn prachtig en er zijn meerdere lagen zichtbaar erg mooi om te zien in deze wijdsheid van Iowa. We hebben onderweg ook wel kunnen zien dat er hier veeeeel water is gevallen. De lage plekken in de maisvelden zijn zo nat dat er niets wil groeien.

 

 

Vandaag weer een rijdag, we waren nu eens voor achten wakker, dat wil zeggen Wim. Want die is steeds, net als thuis, het eerste uit bed. Opa en Oma waren op MSN dus een poosje gekletst. Wim ging douchen, even ontbijten en weer op pad naar de volgende stop onderweg naar het westen.

We zijn eerst naar het plaatsje Albert Lea gereden want daar was volgens internet een juwelier die Pandora verkoopt. Inderdaad dat was het geval. De meiden een armband met een bedel en ik een bedel en twee clickers gekocht. De prijzen hier zijn gelijk aan die in Nederland alleen is de $ veel goedkoper dus dat scheelt bijna 40%!!

Daarna weer verder via de 90 richting Sioux Falls. Daar waren we tegen de middag, even wat gegeten op een parkeerplaats. Heerlijk dat je alles bij de hand hebt en gewoon even kunt stoppen je melk uit de koelkast pakt en gaat eten!! Hier kunnen wij wel aan wennen dat is een ding wat zeker is.

Nog even doorgereden naar Mitchell, daar is een museum met graan en mais kunstwerken. Vergane glorie is het hele stadje. Nog even boodschappen gedaan en via de TomTom de dichtstbijzijnde KOA opgezocht. Het weer is goed warm en een zonnetje erbij.

Vrij kleine camping alles prima in orde alleen kunnen we geen verbinding met het internet krijgen. Jammer dan, volgende keer beter. Word is erg gewillig, en het knippen en plakken een uitkomst!!

Joyce gaat lekker zwemmen, we eten heerlijk buiten en zo is er weer een vakantiedag voorbij.

Eindelijk hebben we koeien gezien onderweg maar die zijn niet gevlekt en leven echt nog in kuddes met kleintjes erbij. Leuk om te zien. Morgen gaan we naar Rapid City en de Badlands onze eerste kennismaking met een National Park in de US. We laten ons verrassen.

 

 

How the west was won is een zeer toepasselijke openingszin voor het verslag van vandaag. We konden vanochtend niet echt op gang komen en het was dan ook na negenen dat we na het ontbijtje weer op weg waren. Eerst maar weer eens tanken, we hebben nu volgetankt dus we kunnen eens gaan uitrekenen hoeveel onze AAJ1625 (het Arizona kenteken) verbruikt. Het is wel een dorstig type, vandaar dat we wel goed bij elkaar passen denk ik!

We gaan eerst een stuk verder naar het westen op de 90. Bij Murdo slaan we af naar het zuiden en volgen een hele tijd de 83, daarna nemen we de 18 naar het westen. Dit hele gebied is alleen maar prairie en dan echt zoals je het kent van het kleine huis op de prairie. Eindeloze vlaktes met prairiegras. We kunnen ons voorstellen dat al die mensen die dit met paard en wagen hebben gedaan wel geweldige doorzetters moeten zijn geweest! Het heeft wel iets melancholieks, de uitgestrektheid, de namen als Silver Creek, White River en Wounded Knee. Dat laatste plaatsje is bekend geworden door de laatste grote slachtpartij die het Amerikaanse leger heeft aangericht onder de Indianen. 300 mannen, vrouwen en kinderen kwamen daarbij om, dit alles bleek achteraf op een misverstand te berusten. In Wounded Knee is een gedenksteen hiervoor, dat viel heel erg tegen maar het verhaal erachter heeft wel iets. Nu zien we dan ook voor het eerst Indianen. Wij vinden het een troosteloze aanblik zoals dit eens zo trotse volk nu leeft. Trailers aan de kant van de weg met allemaal zooi er omheen. Hele dikke Indianen, dat past helemaal niet bij hun.

Van Wounded Knee rijden we naar Potato Creek en van daar omhoog via de 44. Vlak voor het plaatsje Interior is een KOA en daar zetten we ons horloge weer een uur terug en installeren ons lekker in het zonnetje. De meiden gaan zwemmen die moeten even weer hun energie kwijt na zo'n lange dag zitten.

Ze vermaken zich prima met spelletjes, filmpjes en slapen toch ook nog wel eens een uurtje zo tussen de bedrijven door.

Aangezien we nu ten zuiden van de Badlands zitten bewaren we dit tot morgen. Morgen ook een bezoek aan Mount Rushmore.

 

 

 

 

Gisteravond zijn we op tijd naar bed gegaan en vanochtend dus wat eerder opgestaan. We hebben nog even met Opa en Oma op MSN gekletst en dan ook echt gepraat was hartsikke leuk. Met de katten gaat het prima (met dank aan Eline en Oma) en het regent in Nederland. Wat zullen John en Miriam en Bert en Andrea blij zijn dat ze dit weekend lekker naar de zon kunnen vertrekken. Allemaal een fijne vakantie en kom veilig weer terug!

Om half negen reden we de camping af naar de Badlands, bij de ingang hebben we een Annual Pass gekocht zodat we alle parken in kunnen die we nog tegen komen.

Wat een prachtig park is dit. We rijden de 240 er doorheen stoppen op bijna elke parkeerplaats om foto's te maken. We lopen nog een klein stukje van een trail en zien cactussen en leuke planten. Bijna aan het eind zien we auto's stil staan en inderdaad daar zien we gazelles, ze liggen rustig naar ons te kijken en geven geen krimp, als we beter kijken zien we ook nog prairiehonden. Dit zijn een soort hamsterachtige dieren (wel wat groter!!). In de verte zien we een kudde buffels lopen. Op een andere parkeerplaats bekijken we met onze verrekijker een paar roofvogels. Prachtig zo dicht je ze bij kan halen met de verrekijker! Tegen de middag rijden we het park aan de noordzijde weer uit en gaan richting Mount Rushmore. Daar komen we tegen 1 uur aan en eten eerst even een broodje in de camper. Het is vandaag erg warm, ongeveer 38 graden. We lopen naar Mount Rushmore. Geweldig wat een werk is dit geweest. Zo'n 400 mensen hebben hier aan gewerkt, het heeft 14 jaar geduurd en nog is het eigenlijk niet af. Van de meest rechtste sculptuur is het hoofd niet af want het haar ontbreekt nog. Het is gemaakt om het toerisme te bevorderen en dat bedacht men al in 1927. De hoofden zijn van de vier presidenten van Amerika die belangrijk zijn geweest.

Van links naar rechts: 1.  George Washington; hij vertegenwoordigt de geboorte van Amerika, 2. Thomas Jefferson; hij staat symbool voor de groei van de natie omdat hij 2 miljoen vierkante kilometer land van de Fransen kocht, 3. Abraham Lincoln; hij staat symbool voor het behoud van de natie omdat hij met de grootste interne crisis te maken kreeg 4. Theodore Rooseveldt; staat symbool voor de ontwikkeling van de Verenigde Staten omdat hij een belangrijke politieke bijdrage leverde aan de bouw van het Panama Kanaal. De gezichten zijn 18 meter hoog en de neus is bijvoorbeeld 6 meter.

Wij hebben de Presidential Trail gelopen, je ziet de gezichten iedere keer vanuit een andere hoek en dat is erg leuk om te zien. Rond een uur of twee waren we hier wel uitgekeken en zijn we weer in de camper gestapt. Op naar Sylvan Lake dachten we want we kunnen daar met de camper niet komen aan beide zijden zit er een tunnel waar we niet doorheen passen. Balen want we hadden daar graag even willen kijken. Camper gekeerd (ja dat gaat Wim allemaal prima af!!) en weer terug. Via de TomTom een KOA opgezocht en daar staan we nu. We waren mooi op tijd want er waren nog twee plaatsten vrij voor vannacht. De meiden duiken lekker het zwembad in en wij duiken even op internet voor wat camping gegevens voor morgen en overmorgen. We hebben dan geen internet en geen full hook-up dus we moeten morgenochtend alles lozen en vullen. Dus waarschijnlijk de komende twee dagen geen up-date op onze web-log. Maak je niet ongerust zodra we weer internet hebben werken we alles weer bij.

's Avonds hebben we nog even gezellig met z'n allen bij het kampvuur gezeten. De meiden hebben marshmallows geroosterd. Bijna iedere campsite heeft een vuurring waar je een vuurtje mag stoken, je kunt er ook op barbequen. Goed tegen de muggen en erg gezellig!!

 

 

 

Vanochtend zijn we zeer vroeg op gestaan voor onze begrippen. Om 7 uur waren we al paraat, even snel ontbijten en op naar Custers Park. We gaan de Wild Life Loop rijden. Aangekomen bij de parkingang zien we alle vlaggen halfstok hangen en vragen dan ook waarom dat is. We horen dat er een soldaat uit South Dakota is omgekomen in Irak en daarom hangen alle vlaggen op verzoek van de senator halfstok.

De eerste dieren die we spotten in het park zijn hertjes maar we rijden rustig verder, het is ook nog rustig in het park. Een stuk verder zien we twee mannetjes buffels waarvan er eentje rustig over de weg wandelt vlak langs onze camper. Fototoestel met telelens erop en knippen maar. Een eindje verder komen we met onze camper midden in een overstekende kudde buffels terecht. GEWELDIG!!!!! Moeders met kleintjes, stoeiende mannetjes van alles zien we om ons heen. En maar foto´s maken. Een eind verderop komen we nog prairiedogs tegen die we ook leuk op de foto krijgen. Bijna aan het eind zien we een groep burro´s (wilde ezels) die we bijna kunnen aaien en dus goed fotograferen. Als we het park verlaten is het een tijdje stil in de camper iedereen is zwaar onder de indruk van deze rit, en met elkaar komen we tot de conclusie dat het het vroeg opstaan zeker waard was.

Hoe we het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet maar de hebben de loop net andersom gereden dan de bedoeling was, dus nu moeten we nog een stukje dubbel rijden. Maar anders hadden we de buffels misschien niet zo gezien als we nou hebben dus we hebben het er graag voor over!

Vervolgens nemen we de 385 naar het zuiden. We bezoeken vervolgens Fort Robinson vlak bij Crawford. Dit fort heeft een tijd lang de Indianen beschermt en de indiaan Crazy Horse werd er vermoord. We kijken er even rond maar eigenlijk is het de moeite van het omrijden niet waard. We vervolgen onze weg en nemen nog een kijkje bij Carhenge (variatie op Stonehenge maar dan met auto’s). Dit vinden we allemaal erg leuk om te zien. Verder maar weer naar Chimney Rock. Deze beeldbepalende rots was voor de naar het westen trekkende pioniers een zeer belangrijk herkenningspunt in het landschap. Mooi om te zien alleen heeft Wim precies de zon in de camera en dat geeft niet de plaatjes die hij ervan verwacht.

We rijden een stukje verder en dan stoppen we nog een keer om een foto te maken, deze is beter.

We hadden in het hoofd om te overnachten bij het Lake Minatare, maar als we na veel gezoek de camping vinden denken we: laat maar, we zoeken wel wat anders. Via TomTom toch maar weer de dichtstbijzijnde KOA opgezocht. Dit blijkt een KOA in verregaande staat van ontbinding te zijn, maar goed we hebben een plekje voor de nacht met full hook-up. We worden vriendelijk geholpen en als we even later terug komen om te bellen voor de reservering voor een andere camping morgenavond, is de dame zeer behulpzaam en we hoeven dan ook niet te betalen voor de gevoerde telefoongesprekken.

De meiden gaan een plek zoeken voor de hangmat en duiken nog even het zwembad in. De man van de camping komt nog even vragen hoe oud ze zijn ivm het zwembad. We eten laat en vertrekken morgen naar Estes Park waar morgenavond een rodeo wordt gehouden, kijken of we nog kaarten kunnen krijgen. Camping is in ieder geval wel gereserveerd dat scheelt!

 

 

 

 

 

 

 

Nu weten we waarom deze camping vergane glorie is. Hij ligt vlak langs een spoor en dat is niet zo erg maar de treinen die voorbij komen toeteren ook al is het midden in de nacht. Daar werden we dus iedere keer wakker van en dat was een keer of wat afgelopen nacht. Maar goed dat mag de pret niet drukken, opgestaan ontbeten en op richting de Rocky Mountains!! We moeten vandaag een kleine 300 km rijden. Tegen de middag zijn we in Cheyenne de hoofstad van Wyoming waar we het Frontier Days Old West museum bezoeken. De Frontier Days is een heel groot rodeo spektakel dat jaarlijks plaatsvind in de laatste week van juli. We zien het stadion als we uit het museum komen. Dit ziet er zeer professioneel uit. Aangezien het nog erg vroeg is zoek ik een winkelcentrum uit op de TomTom en daar rijden we heen. We lopen erdoor heen Joyce koopt een zilveren ring en samen kopen ze oorbellen. Even na tweeen staan we weer buiten en gaan de richting Estes Park waar vanavond de rodeo is. Wederom met TomTom vinden we de KOA gemakkelijk. Goed dat we gereserveerd hebben want het staat behoorlijk vol! De verwachting was dat we geen internet e.d. zouden hebben, maar dat is wel zo dus kunnen we alles weer up-daten. We krijgen informatie over de shuttlebus en de rodeo. We besluiten met de bus van 18.15 naar het dorpje te gaan en daar ook nog even te kijken.

De free shuttle bus is na een tiental minuten in het dorp. We moeten dan nog een stukje lopen. Als we het terrein op komen lopen krijgen we gelijk het gevoel dat bij zo´n evenement hoort. Country muziek stalletjes met hoeden etc. Om precies half acht begint het we kijken onze ogen uit!! We horen het volkslied gezongen door de band die vanavond ook het feest verzorgt. Verder zien we wilde paarden rijden, stieren rijden, kalf vangen en poten binden en de barrel race die wordt alleen door vrouwen gedaan. Een wild paard komt raar terecht en wordt verdoofd afgevoerd. Later horen we dat het goed met hem gaat maar hij was raar terecht gekomen.

Het is even voor tienen afgelopen; nu nog terug naar de camping. De shuttle bus rijdt niet meer dus we gaan lopend. Het lijkt een heel eind maar drie kwartier later zijn we weer een hele ervaring rijker bij de camper terug. We drinken nog wat en gaan dan lekker slapen. Morgen naar de Rockies!! 

 

 

 

Vannacht heerlijk geslapen na de treinherrie, ook een beetje langer dan gebruikelijk. We waren natuurlijk ook veel later gaan slapen. De afwas van gisteravond stond er ook nog dus we hadden nog wel wat te doen. Tegen half tien gaan we op pad de Rocky Mountains in. In het begin hadden we zoiets is dit nou alles?? Heel vergelijkbaar met Zwitserland of Oostenrijk. Maaar gaandeweg moesten we die mening toch bijstellen. Het ging erg omhoog en op een gegeven moment zaten we boven de boomgrens. Dit noemen ze de toendra, een zeer kwetsbaar gebied. We waren van plan de Tundra Nature Trail te lopen. Op deze hoogte (3713 meter) kost het ademhalen toch wel wat meer moeite en we besluiten dan ook de wandeling naar Lulu City te maken, een tocht van een kilometer of 12 naar de restanten van een voormalige nederzetting van goudzoekers. We starten daar om half twee en zijn om half vijf weer terug. Ik had een ander beeld van Lulu City op mijn netvlies en daarom zijn we nog een heel stuk verder gelopen!! Onderweg hebben we een berggeit gezien en een tweetal Wapitibokken met prachtige geweien.

Het was een leuke wandeling en na al dat gezit was het lekker weer wat in beweging te zijn. Terug bij de camper drinken we wat en gaan op pad naar de camping. Het adres in de TomTom gezet en karren maar. Alleen was dit het adres van het visitor center in Granby. Door een vriendelijke dame worden we verder geholpen, we mogen wel achter haar aan rijden, want op weg naar huis komt ze langs een aantal campgrounds. Alleen gaat zij terug naar het oosten en wij willen verder naar het westen. Ze noemt een campground in Kremmling en daar rijden we heen. We arriveren daar rond zessen en ze hebben nog een plaatsje voor ons. We eten en werken de web-log bij we douchen en doen tot slot nog een kort spelletje.

 

 

 

 

 

 

 

Vanochtend om kwart over acht opgestaan. Gisteravond moesten we het potje Phase 10 nog even uitmaken. Wim heeft gewonnen. Tegen half tien weer aan de rit vandaag gaan we naar Manila bij Flaming Gorge Recreation Area. De camping is gereserveerd dus we hebben geen haast. Onderweg doen we boodschappen en eten even. De eerst paar uren is het landschap redelijk veel van het zelfde; zijnde een prairie-achtige omgeving, geen bomen alleen maar kale heuvels. We zien een coyote de weg over lopen, we stoppen, hij kijkt nog even achterom en verdwijnt dan in de bosjes. Je hoeft je hier niet af te vragen welke kant je op moet want er is maar een weg te gaan voor de komende uren. Dorpjes die op de kaart staan zijn niet meer dan een gasstation, een kroeg, een kerk met wat huisjes of trailers. Veel trailerparken zien we onderweg of hele klein huisjes, daar zouden de asielzoekers in Nederland hun neus voor op halen! 

Op een gegeven moment als we van Colorado Utah in rijden begint het landschap te veranderen, we zien langzamerhand wat rotsen verschijnen. Eerst zijn ze geel en later worden ze rood. Als we na Vernal richting de Flaming Gorge rijden en we komen helemaal boven valt onze mond open. WAAUUW wat mooi, die rode rotsen met dat blauwe water. Na Manila nemen we nog een aantal mijlen de 43 en vinden dan aan het meer de gereserveerde camping Lucerne Campground. Weer een WAAUUW wat een mooi plekje met uitzicht op het meer. We hebben uitzicht op een mooie zonsondergang vanavond dat is een ding dat zeker is. We zetten onze stoeltjes in de zon en nemen een lekker wijntje dit is wederom zo’n moment dat je tegen elkaar zegt: Wat kan het leven toch goed zijn……………

 

 

 

Vanmorgen op tijd opgestaan want we hebben vandaag 550 km voor de boeg. Om half negen verlaten we, ontbeten en wel, dit mooie plekje op aarde.

De landschappen blijven ons verbazen onderweg je rijdt van het een in het ander. De reis gaat voorspoedig, tussen de middag slachten we de laatste helft van een meloen en eten er een broodje bij. We rijden per ongeluk precies de verkeerde kant op. Dit scheelt weer een half uur. Terug in het dorpje tanken we dan ook gelijk  maar weer eens. Dat is een dagelijkse bezigheid met deze afstanden. Tegen vieren rijden we de gereserveerde KOA in Cody op. We krijgen een rotplek met uitzicht op de containers en een meter tussen ons en de buren. We besluiten eerst nog even naar de outlet te gaan. Daarvan stonden er borden langs de weg. Niks bijzonders en veel oude spullen. We parkeren de camper aan de rand van het dorp en gaan nog even winkelen. Tosca koopt een ketting en een lasso!!

Rond zes uur zijn we weer terug bij ons plekje. We gaan wassen, camping bellen en eten koken. Morgen gaan we naar YELLOWSTONE!!

Het park dat ik maar niet uit mijn hoofd kon zetten en uiteindelijk ons heeft doen besluiten een meer noordelijke route naar het westen te kiezen. Morgen eens kijken of dit de moeite waard is geweest...........

 

DIT IS NIET HET EINDE VAN HET VERHAAL, KLIK OP `MEER ITEMS WEERGEVEN´ VOOR DE REST VAN ONZE BELEVENISSEN.